Haptotherapie

Ben jij nog wel jezelf?

Emotionele problemen en lichamelijke klachten staan meestal niet los van elkaar. Je lichaam reageert puur en direct op wat er in je hoofd omgaat. Denk maar aan verstijven van angst of kriebels in je buik als je verliefd bent; het zijn pure lichamelijke uitingen van emoties. Haptotherapie leert je te luisteren naar je gevoel. Als er veel tegenstellingen bestaan tussen verstand en gevoel, gaat het wringen. Letterlijk, in je lichaam. Je lichaam heeft je dus heel wat te vertellen. De haptotherapeut helpt je om erachter te komen wat dat is, door gesprekken, oefeningen en aanraking. Juist die aanraking is wat haptotherapie onderscheidt van gesprekstherapieën. Gevoelens overkomen je, daar kies je niet voor. Maar je kunt wel kiezen hoe je met die gevoelens omgaat. Met het besef dat je een keuze hebt, zet je de verandering in gang. Je staat steviger in je schoenen en je grenzen worden beter voelbaar. Voor jezelf, maar ook naar anderen.
Ervaringen:

Petra (48): “Wel geschrokken” “Tijdens de haptotherapie, vooral bij het aanraken, merkte ik hoeveel weerstand ik voelde als iemand dicht bij mij in de buurt komt. Daar schrok ik wel van. Om niet gekwetst te worden sloot ik mij af, zowel emotioneel als lichamelijk. Ik deed alles om problemen te vermijden. In de therapie heb ik geleerd te luisteren naar mijn lichaam en af te gaan op mijn eigen gevoel. Daardoor kan ik beter voor mezelf opkomen en dat geeft veel rust.”

Eric (39): “Het duurt even voor het kwartje valt” “Twaalf jaar lang had ik een goede baan. Hoewel ik helemaal geen plezier meer in het werk had, leek het mij niet verstandig om er mee te stoppen. Gevoel en verstand stonden lijnrecht tegenover elkaar, wat veel spanning gaf. In de haptotherapie heb ik daarin balans gevonden. Hoe? Dat is moeilijk te leggen, zelfs tijdens de therapie duurt het even voordat het kwartje valt. Maar dan is het duidelijk: dit wil ik wel, en dit niet. Intussen ben ik eigen baas en doe ik wat ik eigenlijk altijd al wilde. En dat voelt goed!”

Chris (32): “Heel confronterend” “De oefeningen waren voor mij vaak echte ‘eye-openers’; je lichaam vertelt je iets waar je je niet eerder van bewust was. Dat is heel confronterend. Zoals bij de oefening waarbij de therapeut en ik een bal in balans zouden houden. Automatisch nam ik de leiding, ik zag het als mijn taak dat die bal in de lucht bleef. Dat zegt iets over hoe ik in het leven sta: ik voel mij vaak heel verantwoordelijk voor de mensen om mij heen en neem snel de ‘schuld’ op mij. Door de gesprekken kwam ik er achter hoe belastend dat is. En vooral hoe het ook anders kan.”